Unknown Author
3 min
ارزیابی رفلکسهای اولیه (Primitive Reflexes) یکی از ارکان اصلی معاینات نورولوژیک در نوزادان و شیرخواران است. این رفلکسها پاسخهای حرکتی غیرارادی هستند که در پاسخ به محرکهای حسی خاص بروز میکنند و نشاندهنده سلامت و بلوغ سیستم عصبی مرکزی (CNS) در ماههای نخست زندگی میباشند. عدم حضور این رفلکسها در زمان مورد انتظار یا تداوم آنها فراتر از سن طبیعی محو شدن، میتواند نشاندهنده اختلالات عصبی باشد.
بیشتر رفلکسهای اولیه مانند مورو، چنگ زدن (Grasp)، طلبیدن (Rooting) و تونیک گردن در بدو تولد حضور دارند و معمولاً تا پایان ۳ تا ۶ ماهگی محو میشوند. این محو شدن تدریجی نشاندهنده تکامل قشر مغز و جایگزینی حرکات ارادی به جای پاسخهای خودکار است. در مقابل، برخی رفلکسها مانند رفلکس پاراشوت (Parachute) دیرتر ظاهر شده و به عنوان یک مهارت محافظتی در طول زندگی باقی میمانند، یا رفلکس بابینسکی که تا ۱۸ ماهگی ممکن است به صورت فیزیولوژیک دیده شود.
شناخت دقیق زمانبندی این رفلکسها به پزشکان کمک میکند تا روند رشد حرکتی کودک را پایش کنند. برای مثال، رفلکس مورو که با تغییر ناگهانی وضعیت سر تحریک میشود، یکی از شاخصهای مهم در بررسی تقارن حرکتی اندامهاست. همچنین رفلکس پاراشوت که در ۸ تا ۱۰ ماهگی ظاهر میشود، نشاندهنده آمادگی کودک برای حفظ تعادل و محافظت از خود در برابر سقوط است.